بهار (...)

نه لب گشايدم از گل، نه دل کشد به نبيد
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسيد
نشان داغ دل ماست لاله ای که شکفت
به سوگواری زلف تو اين بنفشه دميد
بيا که خاک رهت لاله زار خواهد شد
ز بس که خون دل از چشم انتظار چکيد
به ياد زلف نگونسار شاهدان چمن
ببين در آينهء جويبار گريه بيد
به دور ما که همه خون دل به ساغرهاست
ز چشم ساقی غمگين که بوسه خواهد چيد؟
چه جای من؟ که در اين روزگار بی فرياد
ز دست جور تو ناهيد بر فلک ناليد

                                                                                                           سايه

بهار (سپید)

هوا هواي بهار است و باده باده ناب
به خنده خنده بنوشيم جرعه جرعه شراب

در اين شراب ندانم چه كرده‌اي، دانم
كه خوش به جان هم افتاده‌اند آتش و آب

فرشته‌روي من اي آفتاب صبح بهار
مرا به جامي از اين آب آتشين درياب

به جام هستي ما اي شراب عشق بجوش
به بزم ساده ما اي چراغ ماه بتاب

گل اميد من امشب شكفته در بر من
بيا و يك نفس اي چشم سرنوشت بخواب

مگر نه خاك ره اين خرابه بايد شد
بيا كه كام بگيريم از اين جهان خراب

                                                                                              فريدون مشيري