مرهم دل

 

دوش تنهایی به قلبم خیمه زد
بار غم هم آتشی بر هیمه زد
گفتمش دل را تو را یاری دگر
نیست اکنون، بایدت کاری دگر
یافت او را در پی دلدارها
خیمه برچید از پس این کارها
شعله غم را نهاد او مرهمی
با قناعت پیشه کردن از کمی
یاد مولا را بجُسته در درون
خود بجَسته از غبار آن زَبون
نبود این کم، بل بهاری بی حد است
یاد مولا ساکنی بر هر بد است
صاحب عصر آمده مهمان شده
یاد او جان را همی درمان شده
آتش دل جور دیگر گشته است
عش ق مولا، در درونش کشته است
حال، دل از غم وتنهایی رهید
از عطش جانش ولی بر لب رسید
باز می گوید که یاد او کم است
تشنه لب را احتیاجِ یک نم است
جانِ دل، دیدارت اکنون لازم است
آنچه بر لب دارد این دل، قائم است
قائمی کو احتیاج این جهان
تا به پا خیزد، بکوبد این کِهان
قائمی کو عدل را بر پا کند
از سیاهِ شب، سحر پیدا کند
جانِ مولا، تشنگی بی حد شده
جوشش دریای دل، بی مد شده
پس بیا دل را هوایی تازه ده
روشنی، بی حد و بی اندازه ده

                                                                                           بیسواد

 

ديدار

عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟

امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه !

امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟

                                                                                                        فریدون مشیری