غزل 63

خاطراتت ز آنسوی آفاق ، آوازم دهند
 تا در آبی های دور از دست پروازم دهند
 رفته ام زین پیش و خواهم رفت زین پس بازهم
 با صدای عشق از هر سو که آوازم دهند
آنچه را با چشم گفتم با تو ، خواهم گفت نیز
 با زبان گر شرم و شک یارای ابرازم دهند
 شام آخر را نخواهم باخت همراهش اگر
 لذت صبح نخستین را دمی بازم دهند
 تا سرانجام است امید سر آغازم به جای
گر چه هم بیم سرانجام ، از سرآغازم دهند
 یک دریچه از نیازی مشترک خواهم گشود
 با تو وقتی مشترک دیواری از رازم دهند
 در قفس آزاد ،‌زیباتر که در آفاق اسیر
 گو در بازم بگیرند و پر بازم دهند

                                                                                  حسین منزوی

 

هرگز این قصه ندانست کسی

آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست

سر فرو داشت ٬ نمی گفت سخن

نگهش از نگهم داشت گریز

مدتی بود دگر با من

بر سر مهر نبود

آه این درد مرا می فرسود

او به دل عشق دگر می ورزید ؟

گریه سر دادم در دامن او

های هایی که هنوز

تنم از خاطره اش می لرزد

بر سرم دست کشید

در کنارم بنشست

بوسه بخشید به من

لیک می دانستم

که دلش با دل من سرد شدست !!!

 

 

 

 

چه ساده سرد کرده ای صفای سبز خانه را
                             پر از سکوت کرده ای ترانه ی شبانه را
چقدر خسته و غریب از عاشقت گذشته ای
                           و پشت سر گذاشتی زمین بی کرانه را
به سوی ما ورای شب شکفته شد نگاه تو
                      ولی ندید چشم من به سوی شب روانه را
صفای لحظه های ما به تازگی جوانه زد
                                     ولی شکاند رفتنت ترنم جوانه را
نگاه کن عزیز من هنوز عاشقم ولی
                            تو بی دلیل کرده ای جنون بی بهانه را
ببین چقدر آتشین به سوی مرگ می دوم!
                          هدف بگیر و بعد از آن فقط بزن نشانه را...

 

                                                                           امین شفیعی

                                                                http://www.saresh.persianblog.ir/

صدای آشنا

فتاده در میان خاروخس
به دشت بیکران غم
چو سنگ تیره‌ای اگر منم،
ز باغ آسمان و اوج شب مگو به من
که من
            شهاب دیشبم،
ز شعله‌های عشق تو
گرفته آتش و
                به تیرگی نشسسته این تنم.


نگه مکن چنین!
فزون بر آن خطی
که ترک تو به چهره‌ام نشاند،
ز هر تنی که از کنار من گذشت
نشان دیگری بر این کتیبه ماند.


ز سختی دلم مگو
                      که دل
_سبوی خشک و کهنه _ را
پس از تو سال‌هاست
ز هر دری، به هر کجا
                   که لحظه‌ای بر آن نشسته‌ام
تهی به خانه برده‌ام.

به گوش تو
اگر چه واژه‌ها به رنگ دیگرند
اگر چه حرف من غریب و نارساست،
امید من شکفته می‌شود
                      چو گویی‌ام:
«صدای تو
             ولی
                  صدای آشناست!»


                                                                                                 مهران رجایی 

  شبهاي بلند بي عبادت چه كنم؟

                                                   این تن به گناه كرده عادت چه كنم؟

  ياران همه گويند خدا مي بخشد

                                                   گيرم كه ببخشد ز خجالت چه كنم؟

شب وصل

کوفه امشب التهاب محشر است

کوفه امشب کربلای دیگر است

جبرئیل آوای غم سر داده است

در فلقشوری دگر افتاده است

تیرغصه بر دل زارم نشست

تیغ دشمن فرق مولایم شکست

قلب مجنون سوی صحرا می رود

حیدر امشب سوی زهرا می رود

 

و بعد از رفتنت...

و بعد از رفتنت...

شبی از پشت یک تنهایی نمناک وبارانی تو را با لهچه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهائی که در تنهائیم روئید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

"دلم حیران وسرگردان چشمانیست رویایی

و من تنها برای دیدن آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی وحسرت رها کردم ...

 

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمیدانم چرا

شاید خطا کردم

وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا؛

تا کی؛

برای چه؛

ولی رفتی.

 

وبعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریائی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

 

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد که من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

 

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

 

هنوز آشفته ی چشمان رویایی توام برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

 

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب خالی پنجره آرام و زیبا گفت:

"تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم...!!"

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟

شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

 

 

                                                                                                              مریم حیدرزاده

عقل بیهوده سر طرح معما دارد

بازی عشق مگر شاید و اما دارد؟

در خیال امدی و اینه ی قلب شکست

 اینه تازه از امروز تماشا دارد

 نفس سوخته دارم بشتابید ای خلق!

قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد

 با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت

 سر سر بسته چرا این همه رسوا دارد

 تلخی عمربه شیرینی مرگ اکنده ست

 چه سر انجام خوشی گردش دنیا دارد

عشق رازی ست که تنها به خدا باید گفت

چه سخن ها که خدا با من تنها دارد

کدام...

کدام شانه می شود پناه گریه های من؟

کدام ضجه می رسد به پای مویه های من؟

چقدر سنگدل شوم؟ به گرد تو نمی رسم!

تو؟عشق؟بی خیال شو! نمی رسی به پای من

تمام روز، نام تو، ز لب جدا نمی شود

...و لرزشی مدام مانده است در صدای من

به کوچه ی خیال تو شبانه پا نهاده ام

و بی صداست باز هم طنین گامهای من

شراب عشق تو مرا دوباره مست می کند؟!

نه....خواب بود بازهم.....خدای من! خدای من!

هزار بغض مانده است در گلوی خسته ام

کدام شانه می شود پناه گریه های من؟

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

من از سكوت گريزان بوده ام هميشه ... سالهاست كه سكوت كرده ام ..... و اينك

ترس مرا تكان مي دهد و من پيوسته به عقب بر مي گردم و از خود اين سوال را بارها و بارها مي پرسم كه آيا من راه را عوضي آمدم ؟.. دلم گرفته است از اين فريبها و نيرنگها ... از اين دورويه مردمان بيهوده گو ... از آنها كه خدا را در پشت يك تكه ابر پنهان كرده و مي كنند و خود را قديس وار خالص خالص مي نمايانند .... چرا سادگيها هميشه تهش باختن است ؟ چرا قلب ساده من هميشه ساخت و ويران نكرد اما ساخته هايش را ويران كرد دست فريب ؟ ... چرا بالهايم را ديگران نمي بينند ... پرواز را از همين سكوي كوچك هم مي شود آغاز كرد ..