اندکی در من بنگر

اندکی در من بنگر

                          ساعتی،دمی،لحظه ای کنارم بنشین

                          و در چشم هایم خیره شو

                          نگاهم گواه همه ی چیزهاست

                          چیزهایی که زبانم را سکون است

                          چیزهایی که لبهایم را سکون است

                          در من چیزیست که توان گفتنش را ندارم

                          تو اما بشنو

                          از لرزش سکوتم

                          از غوغای دستان و گونه هایم

                          نگاهم گواه همه ی چیزهاست

                          و شعرهایم گواه تمامی نگاهم

                      

 اندکی در من بنگر

                       ساعتی

                              دمی

                                     لحظه ای

                     و من را آغاز کن

                     که من از تو بی تاب ترم

                     و این گواه همه ی عشق هاست...

شب تغسيل ماه

آسمان اين شبها كه مي رسد عجيب بيقراري ميكند و زمين داغ دلش تازه مي شود و زخم شرمش سر باز مي كند.

ملكوتيان حق دارند سر بر ديوار عرش بگذارند و هاي هاي گريه سر دهند و تنها خداست كه  مي تواند تسلاي دل علي باشد.

آن خانه نمي دانم، با چه قدرتي بر پا ايستاده بود ؟

 آن مدينه چه مدينه اي بود كه چنين مصيبتي را تاب آورد و در هم نشكست؟

آن چه قبرستاني بود كه سر چشمه ي عصمت را در خويشتن فرو برد و دم بر نياورد.؟

ان چه خاكي بود كه به خود جراُت داد فاطمه را از علي جدا كند؟

چرا آن خانه بر جاي ماند؟

چرا مدينه ويران نشد؟

چرا آسمان در خود نپيچيد؟

چرا بغض زمين نتركيد؟

چرا عالم فرو نريخت؟

آفرينش اين تحمل را از كجا آورده بود؟

مگر نه اينكه زهرا والاترين محبوبهُ خدا بود؟

مگر نه اينكه  فاطمه محور كسا بود؟

مگر نه اينكه رضاي خداوند در گرو رضاي مرضيه بود و غضب خداوند در گرو خشم او؟

مگر نه اينكه صديقه كبري راز آفرينش زن بود؟

چه رازي بود در شهادت زهرا كه خانه فرو نريخت؟

مدينه زير و زبر نشد؟

عمود خيمه آسمان نشكست و زمين متلاشي نشد؟

آري ، آن شب تغسيل ماه ،علي در ماُمن تاريك ، سر بر ديوار خانهُ فاطمه ، سر بر محور آفرينش،سر بر عمود آسمان نهاد و زار زار گريست و

با وجود بي قراري خويش  تمام آفرينش را به آرامش خواند.

محبوب من

محبوب من ! بعد از تو گیجم بی قرارم خالی ام منگم
بردار بستی از چه خواهد شد چه خواهم کرد آونگم
سازی غریبم من که در هر پرده ام هر زخمه بنوازد
 لحن همایون تو می اید برون از ضرب و آهنگم
تو جرأت رو کردن خود را به من بخشیده ای ورنه
 ایینه ای پنهان درون خویشتن از وحشت سنگم
صلح است عشق اما اگر پای تو روزی در میان باشد
 با چنگ و با دندان برای حفظ تو با هر که می جنگم
حود را به سویت می کشانم گام گام و سنگ سنگ اما
توفان جدا می افکند با یک نهیب از تو به فرسنگم
 در اشک و در لبخند و سوک و سور رنگ اصلی ام عشق است
 من آسمانم در طلوع و در غروب آبی است پیرنگم
 از وقت و روز و فصل عصر و جمعه و پاییز دلتنگند
 و بی تو من مانند عصر جمعه ی پاییز دلتنگم

                                                                                                    منزوی

از روز دستبرد به باغ و بهار تو
 دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو
 تقویم را معطل پاییز کرده است
 در من مرور باغ همیشه بهار تو
از باغ رد شدی که کشد سر مه تا ابد
 بر چشم های میشی نرگس غبار تو
 فرهاد کو که کوه به شیرین رهات کند
 از یک نگاه کردن شوریده وار تو
 کم کم به سنگ سرد سیه می شود بدل
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو
 چشمی به تخت و پخت ندارم . مرا بس است
 یک صندلی برای نشستن کنار تو

                                                                                         منزوی

از ياد رفته

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ
نيست ياري كه مرا ياد كند
ديده ام خيره به ره ماند و نداد
نامه اي تا دل من شاد كند

خود ندانم چه خطايي كردم
كه ز من رشته الفت بگسست
در دلش جايي اگر بود مرا
پس چرا ديده ز ديدارم بست

هر كجا مينگرم باز هم اوست
كه به چشمان ترم خيره شده
درد عشقست كه با حسرت و سوز
بر دل پر شررم چيره شده

گفتم از ديده چو دورش سازم
 بي گمان زودتر از دل برود
 مرگ بايد كه مرا دريابد
ورنه درديست كه مشكل برود

 تا لبي بر لب من مي لغزد

مي كشم آه كه كاش اين او بود
كاش اين لب كه مرا مي بوسد
 لب سوزنده آن بدخو بود

مي كشندم چو در آغوش به مهر
پرسم از خود كه چه شد آغوشش
 چه شد آن آتش سوزنده كه بود
 شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم كه ز دل بردارم
بار سنگين غم عشقش را
شعر خود جلوه اي از رويش شد
با كه گويم ستم عشقش را

مادر اين شانه ز مويم بردار
سرمه را پاك كن از چشمانم
بكن اين پيرهنم را از تن
زندگي نيست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حيران نيست
به چكار آيدم اين زيبايي
بشكن اين آينه را اي مادر
حاصلم چيست ز خودآرايي

در ببنديد و بگوييد كه من
جز از او همه كس بگسستم
كس اگر گفت چرا ؟ باكم نيست
فاش گوييد كه عاشق هستم

 قاصدي آمد اگر از ره دور
زود پرسيد كه پيغام از كيست
گر از او نيست بگوييد آن زن
دير گاهيست در اين منزل نيست

                                                                                                                         فروغ

سلام

شب بخير

امشب هر چي تو دفترمو گشتم نتونستم براي امشب چيزي پيدا كنم

امشب يه شب به ياد موندني بود برام

يه شب بزرگ  كه بزرگيش شروع شباي بزرگتريه

نه براي خودم

براي عزيزترين،مهربون ترين،همراه ترين خواهر دنيا كه تمام آرزوي امشبم خوشبختيه اونه

 

ز لطف و الفت ياران سراسر روشن  است امشب

اگر ديوانه گردم باك نيست ، حق با منست امشب

صفا مطلق ، وفا كامل ، محبت مونس و همدم

مجال جمله نيكي ها سراسر ديدن است امشب

قدح پر مي ،  نوا خوان ني ، غزل گو ديده و دلها

زمان  مگريز با تندي، چه وقت رفتن است امشب؟

وداع

آخرین شب گرم رفتن دیدمش
لحظه های واپسین دیدار بود
او به رفتن بود و من در اضطراب
دیده ام گریان دلم بیمار بود
گفتمش از گریه لبریزم مرو
گفت جانا ناگزیرم ناگزیر
گفتم او را لحظه یی دیگر بمان
گفت می خواهم ولی دیرست دیر
 در نگاهش خیره ماندم بی امید
سر نهادم غمزده بر دوش او
بوسه های گریه آلودم نشست
بر رخ و بر لاله های گوش او
ناگهان آهی کشید و گفت وای
زندگی زیباست گاهی گاه زشت
گریه را بس کن مرا آتش مزن
 ناگزیرم از قبول سرنوشت
شعله زد در من چو دیدم موج اشک
 برق زد در مستی چشمان او
اشک بی طاقت در آن هنگامه ریخت
قطره قطره از سر مژگان او
از سخن ماندیم و با رمز نگاه
گفت میدانم جدایی زود بود
با نگاه آخرینش بین ما
هایهای گریه بدرود بود

                                                                                           مهدی سهیلی

در خاطر منی

ای رفته از برم به دیاران دور دست

با هر نگین اشک، به چشم تر منی

هر جا که عشق هست و صفا هست و بوسه هست،

در خاطر منی

هر شامگه که جامه ی نیلین آسمان

پولک نشان ز نقش هزاران ستاره است

هر شب که مه چو دانه ی الماس بی رقیب

بر گوش شب بجلوه چنان گوشواره است

آن بوسه ها و زمزمه های شبانه را

یاد آور منی

در خاطر منی

در موسم بهار-

کز مهر بامداد-

تکدختر نسیم-

مشاطه وار موی مرا شانه می کند

آندم که شاخ پر گل باغی بدست باد

خم می شود که بوسه زند بر لبان من

وانگاه نرم نرم-

گلهای خویش را به سرم دانه می کند

آن لحظه ای رمیده زمن در بر منی

در خاطر منی

هر روز نیمه ابری پاییز دلپسند

کز تند باد ها

با دست هر درخت

صدها هزار برگ ز هر سو چو پول زرد

رقصنده در هوا

وان روز ها که در کف این آبی بلند

خورشید نیمروز-

چون سکه ی طلاست-

تنها تویی تو که روشنگر منی-

در خاطر منی

هر سال چون سپاه زمستان فرا رسد

ار راه های دور-

در بامداد سرد که بر ناودان کوی

قندیل های یخ

دارد شکوه و جلوه ی آویزه ی بلور

آن لحظه ها که رقص کند برف در فضا

همچون کبوتری-

وانگه برای بوسه نشینند مست و شاد

پروانه های برف، بمژگان دختری؛

در پیش دیده ی من و در منظر منی

در خاطر منی

آن صبح ها که گرمی جانبخش آفتاب

چون نشئه ی شراب، دود در میان پوست

یا آن شبی که رهگذری مست ونغمه خوان

دل میبرد به بانگ خوش آهنگ دوست، دوست-

در باور منی

در خاطر منی

اردیبهشت ماه

یعنی: زمان دلبری دختر بهار

کز تکچراغ لاله چراغانی است باغ

وز غنچه های سرخ

تک تک میان سبزه فروزان بود چراغ

وانگه که عاشقانه بپیچد بدلبری

بر شاخ نسترن-

نیلوفری سپید-

آید مرا بیاد: که نیلوفر منی

در خاطر منی

هر جا که بزم هست و زنم جام را بجام

در گوش من صدای توگوید که نوش، نوش

اشکم دود به چهره و لب مینهم به جام

شاید روم ز هوش

باور نمیکنی که بگویم حکایتی،

آن لحظه ای که جام بلورین به لب نهم

در ساغر منی

در خاطر منی

برگرد ای پرنده ی رنجیده، باز گرد

بازآ که خلوت دل من آشیان تست

در راه، در گذر-

در خانه، در اطاق-

هر سو نشان تست-

با چلچراغ یاد تو نورانی ام هنوز

پنداشتی که نور تو خاموش می شود؟

پنداشتی که رفتی و یاد گذشته مُرد؟

و آن عشق پایدار، فراموش میشود؟

نه ای امید من

دیوانه ی تو ام

افسونگر منی

هر جا، به هر زمان

در خاطر منی.

                                                                                                                     مهدی سهیلی

به دیدن آمده بودم دری گشوده نشد
 صدای پای تو ز آنسوی در ، شنوده نشد
 سرت به بازوی من تکیه ای نداد و سرم
 دمی به بالش دامان تو غنوده نشد
لبم به وسوسه ی بوسه دزدی آمده بود
 ولی جواهری از گنج تو ربوده نشد
 نشد که با تو برآرم دمی نفس به نفس
 هوای خاطرم امروز مشکسوده نشد
 به من که عاشق تصویرهای باغ و گلم
 نمای ناب تماشای تو نموده نشد
 یکی دو فصل گذشت از درو ، ولی چه کنم
 که باز خوشه ی دلتنگیم دروده نشد
 چه چیز تازه در این غربت است ؟ کی ؟ چه زمان
 غروب جمعه ی من بی تو پوک و پوده نشد ؟
 همین نه ددیدنت امروز - روزها طی گشت
که هر چه خواستم از بوده و نبوده نشد
 غم ندیدن تو شعر تازه ساخت . اگر
 به شوق دیدن تو تازه ای سروده نشد

                                                                                               منزوی

صبر سنگ

روز اول پيش خود گفتم
ديگرش هرگز نخواهم ديد
روز دوم باز ميگفتم
ليك با اندوه و با ترديد

روز سوم هم گذشت اما
بر سر پيمان خود بودم
ظلمت زندان مرا ميكشت
باز زندانبان خود بودم

آن من ديوانه عاصي
در درونم هايهو مي كرد
مشت بر ديوارها ميكوفت
روزني را جستجو مي كرد

در درونم راه ميپيمود
همچو روحي در شبستاني
 بر درونم سايه مي افكند
همچو ابري بر بياباني

مي شنيدم نيمه شب در خواب
هايهاي گريه هايش را
در صدايم گوش ميكردم
درد سيال صدايش را

شرمگين مي خواندمش بر خويش
 از چه رو بيهوده گرياني
در ميان گريه مي ناليد
دوستش دارم نمي داني

بانگ او آن بانگ لرزان بود
كز جهاني دور بر ميخاست
ليك درمن تا كه مي پيچيد
مرده اي از گور بر مي خاست

مرده اي كز پيكرش مي ريخت
عطر شور انگيز شب بوها
 قلب من در سينه مي لرزيد
مثل قلب بچه آهو ها

در سياهي پيش مي آمد
جسمش از ذرات ظلمت بود
چون به من نزديكتر ميشد
ورطه تاريك لذت بود

مي نشستم خسته در بستر
خيره در چشمان روياها
زورق انديشه ام آرام

مي گذشت از مرز دنيا ها

باز تصويري غبار آلود
زان شب كوچك  ‚ شب ميعاد
زان اطاق ساكت سرشار
از سعادت هاي بي بنياد

در سياهي دستهاي من
مي شكفت از حس دستانش
شكل سرگرداني من بود
بوي غم مي داد چشمانش

ريشه هامان در سياهي ها
قلب هامان ميوه هاي نور
يكديگر را سير ميكرديم
با بهار باغهاي دور

مي نشستم خسته در بستر
خيره در چشمان رويا ها
زورق انديشه ام آرام
ميگذشت از مرز دنيا ها

روزها رفتند و من ديگر
خود نميدانم كدامينم
آن مغرور سر سخت مغرورم
يا من مغلوب ديرينم ؟

بگذرم گر از سر پيمان
ميكشداين غم دگر بارم
مي نشينم شايد او آيد
عاقبت روزي به ديدارم

                                                                                                                        فروغ

 

                                                                                                         

                          

آشفته

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکَنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکُنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گُلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم

                                                                                     حافظ

دوست

همه ذرات جان پیوسته با دوست                                          همه اندیشه ام اندیشه اوست
نمی بینم به غیر از دوست اینجا                                            خدابا این منم یا اوست اینجا ؟
 

رمیده

از من رميده يي و من ساده دل هنوز
بي مهري و جفاي تو باور نمي کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از اين
ديگر هواي دلبر ديگر نمي کنم
رفتي و با تو رفت مرا شادي و اميد
ديگر چگونه عشق ترا آرزو کنم
ديگر چگونه مستي يک بوسه ترا
دراين سکوت تلخ و سيه جستجو کنم
ياد آر آن زن ‚ آن زن ديوانه را که خفت
يک شب بروي سينه تو مست عشق و ناز
لرزيد بر لبان عطش کرده اش هوس
خنديد در نگاه گريزنده اش نياز
لبهاي تشنه اش به لبت داغ بوسه زد
افسانه هاي شوق ترا گفت با نگاه
پيچيد همچو شاخه پيچک به پيکرت
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه
هر قصه ايي که ز عشق خواندي
به گوش او در دل سپرد و هيچ ز خاطره نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب ‚ شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است
با آنکه رفته يي و مرا برده يي ز ياد
مي خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
اي مرد اي فريب مجسم بيا که باز
بر سينه پر آتش خود مي فشارمت

از دوست داشتن(3/3/1386)

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

                                                                                     فروغ