حسودی ام می شود

چه احساس لطیفی است مثل یاس های حیاط خوشبوست

چه عاشقانه می خوانیَش ، چه معصومانه غرق می

شوی در دریای آبی نگاهش

چه بی تاب در پی دست هایش می روی

و من گوشه ی این حیاط به تماشای عشق بازی تو می نشینم

چقدر حسودی ام می شود .

                                                                                  

                                                                                                                        نگین   

غرور

سال ها پیش ازین به من گفتی
که «مرا هیچ دوست می داری؟»
گونه ام گرم شد ز سرخی ی ِ شرم
شاد و سرمست گفتمت «آری!»

باز دیروز جهد می کردی
که ز عهد قدیم یاد آرم.
سرد و بی اعتنا تو را گفتم
که «دگر دوستت نمی دارم!»

ذره های تنم فغان کردند
که، خدا را! دروغ می گوید
جز تو نامی ز کس نمی آرد
جز تو کامی ز کس نمی جوید.

تا گلویم رسید فریادی
کاین سخن در شمار باور نیست
جز تو، دانند عالمی که مرا
در دل و جان هوای دیگر نیست.

لیک خاموش ماندم و آرام:
ناله ها را شکسته در دل تنگ.
تا تپش های دل نهان ماند،
سینه ی خسته را فشرده به چنگ.

در نگاهم شکفته بود این راز
که «دلم کی ز مهر خالی بود؟»
لیک تا پوشم از تو، دیده ی من
برگلِ رنگ رنگِ قالی بود.

«دوستت دارم و نمی گویم
تا غرورم کشد به بیماری!
زانکه می دانم این حقیقت را
که دگر دوستم... نمی داری...»

                                                                                                  سیمین

اما...

اما چه رنجي است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن و چه بد بختي آزار دهنده اي است تنها خوشبخت بودن؛

در بهشت تنها بودن سخت تر از كوير است. در بهار هر نسيمي كه خود را بر چهره ات ميزند، ياد تنهايي را در سرت بيدار مي كند،هر گل سرخي بر دلت داغ آتشي است.

در آن روزها كه آفتاب و باران به هم مي آميزند،در آن شبهاي كوير كه از آسمان ستاره مي بارد و دشت دعوتي را با دل تو تكرار ميكند.

در سينه دشتي افق خونين را مي نگري و مسافري تنها از ژنجره كوژه قطارش سال نو را در گريبان سژيده تحويل مي كند ، بيشتر از همه وقت ، دشوارتر از همه جا احساس مي كنيم كه در اين مثنوي بزرگ طبيعت مصراعي ناتماميم ،

بودنمان انتظار يك " بيت " شدن...

 

می دانم

می دانم تو را نخواهم ديد
ميدانم که گرمی نفس هايت مال من نخواهد بود
می دانم که اين لبخند های تو آرامش وجود دیگری است
می دانم که صدای قه قه هایت موسیقی گوش های دیگری خواهد بود
ولی با این وجود دوستت دارم ِ
می دانی چه کسی وجود آشفته ات را آرام کرد
می دانی چه کسی اولين بار صدايت را پاسخ داد
و باز هم می دانی چه کسی خريدار اشکهايت بود ِ
از پشت حباب نازک اشکهايم تو را فرياد می زنم
می دانم که بر نخواهی گشت
چون دست های ديگری را دوست می داری.

 

                                                                                                                             نگین

اين روزها نه مجالي براي دلتنگي دارم نه حوصله اش را ولي با اين همه گاه گاهي دلم هواي تو را مي کند

کوچه

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

 

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

 

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

 

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

 

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

 

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

اعتراف

تا نهان سازم از تو بار دگر
راز اين خاطر پريشان را
ميكشم بر نگاه ناز آلود
نرم و سنگين حجاب مژگان را

دل گرفتار خواهشي جانسوز
از خدا راه چاره مي جويم
پارسا وار در برابر تو
سخن از زهد و توبه مي گويم

آه ... هرگز گمان مبر كه دلم
با زبانم رفيق و همراهست
هر چه گفتم دروغ بود دروغ
كي ترا گفتم آنچه دلخواهست

تو برايم ترانه ميخواني
سخنت جذبه اي نهان دارد
گويا خوابم و ترانه تو
از جهاني دگر نشان دارد

شايد اين را شنيده اي كه زنان
در دل ”آري و نه“ به لب دارند
ضعف خود را عيان نميسازند
راز دار و خموش و مكارند

آه من هم زنم ‚ زني كه دلش
در هواي تو ميزند پر و بال
دوستت دارم اي خيال لطيف
دوستت دارم اي اميد محال

                                                                                                                                    فروغ

بهار